بررسی تاب آوری در فرایند سوگ از منظر روانشناسی وجودگرا و اجتماعی

فرایند سوگ یکی از تجربیات عمیق و پیچیده انسانی است که افراد پس از مواجهه با فقدان عزیزان خود با آن رو به رو می شوند. تاب آوری به عنوان توانایی فرد برای سازگاری و بهبود پس از مواجهه با رویدادهای استرس زا و آسیب زا، یکی از مفاهیم کلیدی در روانشناسی است و در واقع توانایی فرد برای سازگاری و بازگشت به حالت تعادل پس از مواجهه با بحران است و نقش کلیدی در این فرایند ایفا می کند. این مقاله به بررسی تاب آوری در فرایند سوگ از دو منظر روانشناسی وجودگرا و روانشناسی اجتماعی می پردازد. روانشناسی وجودگرا بر معنای زندگی، آزادی، مسئولیت و جستجوی معنا در مواجهه با رنج تاکید دارد. در حالی که روانشناسی اجتماعی بر نقش عوامل اجتماعی، حمایت های اجتماعی و تعاملات بین فردی در فرایند سوگ تمرکز می کند. این مقاله به مقایسه این دو رویکرد می پردازد و نشان می دهد که چگونه هر یک از آنها می تواند به درک بهتر تاب آوری در فرایند سوگ کمک کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سوگ ، روانشناسی اگزیستانسیال ، روانشناسی اجتماعی