بررسی متغیرهای موثر بر فرآیند الکتروریسی و خواص نانوالیاف پلی لاکتیکاسید

تاکنون پلیمرهای زیست تخریب پذیر مختلف، شامل پلیمرهای طبیعی، سنتزی و ترکیبات آن ها، به صورت ساختارهای لیفی از طریق الکتروریسی تهیه شده اند. پلی لاکتیکاسید یک پلیمر آلیفاتیک ترموپلاستیک، زیست سازگار و زیست تخریب پذیر است که کاربردهای گسترده ای در حوزه های زیست پزشکی دارد. الکتروریسی یک روش ساده و کارآمد برای تبدیل پلیمرهای زیست تخریب پذیر به الیاف نانو یا زیرمیکرومتری است که به طور گسترده در ساخت داربست برای مهندسی بافت استفاده می شود. فرآیند الکتروریسی به دلیل توانایی آن در تولید ساختار متخلخل بر پایه نانوالیاف با استفاده از نیروی الکتریکی برای ایجاد یک جت چرخان از محلول پلیمری، مورد توجه قرار گرفته است. شرایط الکتروریسی و ویژگی های محلول پلیمری می توانند بر شکل گیری جت و مسیر حرکت آن تاثیر بگذارند. برای انتخاب حلال یا سیستم حلالی ایمن و مناسب، بررسی خواص رئولوژیکی محلول، قابلیت الکتروریسی و مورفولوژی نهایی نانوالیاف اهمیت دارد. در این مطالعه، محلول های پلی لاکتیکاسید در حلال های خالص و سیستم های حلالی دوتایی مختلف مورد بررسی قرار گرفت و تاثیر آن ها بر ویژگی های محلول، ساختار و قطر الیاف ارزیابی شد. همچنین، نشان داده شد که غلظت پلیمر نقش مهمی در ویژگی های محلول و شکل نهایی نانوالیاف دارد. نتایج کلی این مطالعه نشان می دهد که خواصی مانند نقطه جوش، ویسکوزیته، هدایت الکتریکی و کشش سطحی حلال، تاثیر قابل توجهی بر کارایی فرآیند الکتروریسی، مورفولوژی و اندازه قطر الیاف پلی لاکتیک اسید دارند.

کلیدواژه ها:

الکتروریسی ، نانوالیاف ، پلیلاکتیکاسید ، زیستتخریبپذیر ، زیستسازگار ، مهندسی بافت