بررسی تاثیر مدیریت ایمنی و محیط زیستی بر ضوابط و استانداردهای ورزشی استان گیلان

در چند سال اخیر موضوع ورزش و محیط زیست به طور گسترده ای مورد توجه واقع شده و از ورزش به عنوان ابزاری برای دستیابی به اصول توسعه پایدار نام برده می شود. ورزش و محیط زیست با یکدیگر ارتباط نزدیکی دارند به طوری که آلودگی های محیط زیست بر سلامت و کارآیی افراد در زمان آموزش تاثیر دارد و سلامت ورزشکاران را به مخاطره می اندازد. اهمیت این امر به حدی است که در سال ۱۹۹۴ منشور المپیک اصلاح گردیده و رکن محیط زیست پس از ورزش و فرهنگ به عنوان سومین رکن به منشور المپیک اضافه گردید نظر به آنکه سال ۲۰۰۵ از سوی سازمان ملل متحد به عنوان سال ورزش انتخاب گردیده و با توجه به آنکه دفتر محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) و همچنین کمیته بین المللی المپیک (IOC) اقدام به تاسیس دفاتر جداگانه ای تحت عنوان ورزش و محیط زیست نموده اند و در این راستا اقدامات مهم و شایان توجهی صورت گرفته است و همچنین با در نظر گرفتن درصد بالای جمعیت جوان کشور، علاقه نیاز آنها به انجام فعالیت های ورزشی در محیطی پاک و سالم انجام طرح مذکور ضروری به نظر می رسد. با توجه به عدم رعایت معیارها و ضوابط مورد بحث در مجموعه های ورزشی و در زمان برگزاری مسابقات و رویدادهای ورزشی در کشور و نیز نظر به درصد بالای جمعیت جوان کشور بالا بودن میزان ساعات اوقات فراغت در ایران فراگیر شدن ورزش در نزد آحاد جامعه تدارک بستری مناسب به منظور استفاده مطلوب افراد جامعه امری از تجهیزات و اماکن ورزشی بدیهی به نظر می رسد لذا، رعایت حداقل استانداردهای جهانی و شاخصهای بینالمللی از بعد کمی و کیفی و در زمینه های بهداشتی محیط زیستی و ایمنی ضروری به نظر می رسد نظر به عدم تدوین الگویی جامع و مناسب از سوی نهادهای مربوطه انجام طرح حاضر یک ضرورت محسوب شده و نتایج حاصل از آن بسیار مثبت ارزیابی می گردد فقدان دستورالعمل و یا راهنمای مناسب و کاربردی در زمینه مسایل مرتبط با ورزش و بهداشت محیط زیست انجام طرح مذکور را ضروری و لازم می سازد. تحقیق حاضر از نوع کاربردی و به صورت توصیفی - پیمایشی اجرا شده است.

کلیدواژه ها:

استانداردهای هوا ، استانداردهای ، آب ، استانداردهای ، ایمنی فضاهای ورزشی ایمن