سرقت زمان در محل کار ، عوامل پیش بینی کننده و پیامدهای آن

سرقت زمان کارکنان به عنوان یکی از اشکال رفتارهای ضدسازمانی تعریف می شود که در آن کارکنان از ساعات کاری به منظور انجام فعالیت های شخصی یا غیرمرتبط با کار بهره غیرمجاز می برند. این رفتار شامل مواردی نظیر استفاده بیش از حد از زمان استراحت برای فعالیت های شخصی، انجام تماس های تلفنی و پیام رسانی های غیرمرتبط با کار، مرور اینترنت و شبکه های اجتماعی به جای انجام وظایف شغلی، به تاخیر انداختن وظایف محوله و طولانی کردن جلسات غیرضروری می باشد. برخلاف تخلفات مالی یا رفتارهای آشکار دیگر، سرقت زمان به صورت تدریجی و پنهانی رخ می دهد و شناسایی آن برای مدیران سازمان دشوارتر است. علیرغم شیوع و هزینه بالا، سرقت زمان کارکنان توجه کمی را به خود جلب کرده است. عوامل زیادی وجود دارد که بر سرقت زمان تاثیر می گذارند از جمله عوامل سازمانی و عوامل فردی. ماهیت غیرقابل لمس زمان، شناسایی سرقت زمان توسط کارکنان را برای سازمان ها دشوار می سازد. درک سرقت زمان، علل و پیامدهای آن این موضوع به ندرت در پژوهش های سازمانی مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین، هدف اصلی مطالعه ی حاضر افزایش دانش در مورد علل و پیامدهای رفتار سرقت زمان کارکنان است.

کلیدواژه ها:

رفتارهای انحرافی ، انحراف سازمانی ، سرقت زمان