اثربخشی آموزش خانواده درمانی برخودکارآمدی دانش آموزان ابتدایی دبستان ۱۳ آبان چالوس

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خانواده درمانی بر خودکارآمدی دانش آموزان دبستان ۱۳ آبان انجام شد. پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون انجام گرفته است. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی دبستان ۱۳ آبان به تعداد ۳۹ نفر تشکیل داده اند. این پژوهش در چهارچوب راهبرد توصیفی در سال ۱۴۰۳ روی ۳۰ (نفر ۱۵ نفر گروه آموزش و ۱۵ نفر گروه گواه) از دانش آموزان دبستان ۱۳ آبان شهرستان چالوس انجام شده است. نمونه گیری به روش تصادفی صورت گرفت و ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه خودکارآمدی دانش آموزان جینک و مورگان بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیات از آزمون کلوموگراف، اسمیرنف، لوین، باس و تحلیل کواریانس توسط نرم افزار spss ۲۶ استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد بین خانواده درمانی و خودکارآمدی رابطه معناداری وجود دارد. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد آموزش خانواده درمانی تاثیر مثبتی در خودکارآمدی دانش آموزان دبستان ۱۳ آبان شهرستان چالوس را دارد.

کلیدواژه ها:

خانواده درمانی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان