نگاهی به حکومتها و مبنای مشروعیت آنها با محوریت حکومت اسلامی در سایه سار نهج البلاغه

نگاه اسلام به حکومت نگاهی ابزاری است، به گونه ای که آن را وسیله ای برای رسیدن به هدف مقصد اصلی یعنی عبودیت و بندگی خدا و دسترسی به منزلگاه کمال معرفی می نماید. آنچه در پی آید، نگاه به حکومت اسلامی در سایه سار نهج البلاغه است که نگارنده این نوشتار، این مساله را از دیدگاه نهج البلاغه و کلام گهربار امیرالمومنان (ع) بررسی کرده است. لذا در این نوشتار نگارنده درصدد تحلیل و بررسی حکمرانی خوب و شاخص های آن در نهج البلاغه با رویکرد نظری - روشی زمینه گرایی یا اجتماع گرایی است. به دو دلیل این رویکرد در بین رویکردهای نظری روشی در داخل پارادایم تفسیری انتخاب شد. برخلاف آنها این رویکرد قائل به تعدد گفتمانی و مبانی متغیر در معرفت شناسی نیست. مفروضات این رویکرد مبنی بر خوانش «متن» مرتبط با بستر یا زمینه با مبانی ثابت هستی شناختی و معرفت شناختی و اهمیت محوری نظام معنایی، ارزشی و

کلیدواژه ها:

حکومت اسلامی ، نهج البلاغه ، حکمرانی خوب ، رویکرد نظری ، روشی زمینه گرایی ، اجتماع گرایی