بررسی نفش شوخ طبعی و علاقه مندی بازیکن به مربی در ورزش های تیمی

هدف از پژوهش حاضر بررسی نفش شوخ طبعی و علاقه مندی بازیکن به مربی در محیط های ورزشی می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش کمی می باشد. جامعه آماری پژوهش ورزشکاران رشته های تیمی آقایان بزرگسال در لیگ برتر میباشد. رشته های تیمی عبارت اند از فوتبال، هندبال، والیبال و بسکتبال می باشد. نمونه آماری شامل ۸۲ ورزشکار از ۴ رشته مختلف از مربیان و ورزشکاران رشته های تیمی آقایان بزرگسال در لیگ برتر میباشد. روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی می باشد. جهت سنجش شوخ طبعی وابسته، شوخ طبعی خودافزاینده، شوخ طبعی خودافزاینده، شوخ طبعی خودافزاینده از پرسش نامه ۳۲ گویه شوخ طبعی مارتین، ۲۰۰۳ با طیف ۷ ارزشی سنجیده میشود. از پرسشنامه ارزیابی مربی ۱؛ راشال و ویزناک ۱۹۸۵ نیز در مطالعه حاضر استفاده می شود. این پرسشنامه دارای ۱۲ گویه و طیف ۵ ارزشی لیکرت میباشد. در نهایت با توجه به آزمونهای انجام شده مشاهده شد شوخ طبعی و مولفه های آن با علاقه مندی بازیکن به مربی در ورزشهای تیمی ارتباط معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

علاقه مندی ، شوخ طبعی ، ورزش های تیمی ، حس شوخ طبعی ، علاقه مندی بازیکن به مربی