تعیین رابطه بین عملکرد اندام فوقانی و تحتانی با تبحر حرکتی دانش آموزان پسر

این پژوهش با هدف تعیین رابطه بین عملکرد اندام فوقانی و تحتانی با تبحر حرکتی دانش آموزان پسر ۳ تا ۱۰ ساله انجام شد. تحقیق از نوع توصیفی-همبستگ ی و کاربردی بود. جامعه آماری شامل ۱۰۰۰ دانش آموز پسر مقطع ابتدایی شهر سراوان بود که از بین آن ها ۱۶۰ نفر به صورت تصادفی و با توجه به معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. معیارهای ورود شامل سلامت جسمانی، نداشتن مشکلات بینایی، عدم حضور در فعالیت های ورزشی منظم، رضایت والدین، و نداشتن مشکلات وزن یا معلولیت های حرکتی بود. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه جمع آوری اطلاعات دموگرافیک، ترازوی دیجیتالی و قدسنج برای ثبت قد و وزن، آزمون فرم کوتاه تبحر حرکتی برونینکز-اوزرتسک ی (با پایایی ۰,۲۳ و روایی ۰,۳۳ )برای ارزیابی تبحر حرکتی، و تست وای (با پایایی درون آزمونگر ۰,۵۱ و بین آزمونگر ۰,۵۵ )برای سنجش عملکرد اندام فوقانی و تحتانی بود. داده ها با استفاده از آزمون کلوموگروف-اسمیرنوف بررسی شد که نشان داد توزیع متغیرها نرمال نیست؛ بنابراین، از آزمون ناپارامتریک همبستگی اسپیرمن برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که بین عملکرد اندام فوقانی و تحتانی با تبحر حرکتی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. یافته های این پژوهش می تواند به طراحی برنامه های تمرینی موثر در جهت بهبود تبحر حرکتی و کاهش ناهنجاری های مرتبط با عملکرد اندام ها در کودکان کمک کند. همچنین، این مطالعه پیشنهاد می کند که تقویت عضلات و بهبود هماهنگی بین اندام های فوقانی و تحتانی می تواند به بهبود عملکرد حرکتی و جلوگیری از آسیب های جسمانی در سنین رشد منجر شود.

کلیدواژه ها:

عملکرد اندام تحتانی ، عملکرد اندام فوقانی ، تبحر حرکتی ، دانش آموزان پسر