بازنمایی نقش آفرینی بازی های رایانه ای بومی در محیطهای آموزشی (مطالعه موردی دو بازی رایانه ای ایرانی)

بازیهای رایانه ای به صورت اجتناب ناپذیری بخش عمده ای از جامعیت پذیری کودکان و نوجوانان را به خود اختصاص داده است و از آنجا که نخستین حلقه اتصال و نقطه آغاز جذب اغلب کودکان، نوجوانان و جوانان به رسانه، بازیهای رایانه ای است، این بازی ها به دلیل ماهیت تعاملپذیر خود، بیشتر از همسایگانش مثل کتاب، فیلم یا موسیقی، مخاطب را با خود درگیر کرده است. با توجه به این که بازی های رایانه ای این قابلیت را دارند که طیف دانش آموز را در امریادگیری پایدارتر در محیط های آموزشی یاری کنند، ضرورت دارد که در عرصه اهمیت بکارگیری بازی های رایانه ای بومی و نقش آفرینی بیشتر این بازی ها در امور آموزشی، مطالعات علمی صورت گیرد. این مقاله با هدف بازنمایی نقش آفرینی بازی های رایانه ای بومی در محیط های آموزشی، نگارش شده و به مطالعه و بررسی دو بازی رایانه ای ایرانی پر طرفدار که به صورت غیرتصادفی و هدفمند برگزیده شده اند، پرداخته است. روش تحقیق، روش کیفی مبتنی بر رویکرد تحلیل مضمون است که پژوهشگر در این باب، نمونه های انتخابی را نقد و تحلیل کرده است. یافته های پژوهش، محقق را به این فرض میرساند که اگر این بازی ها به صورت گروهی در کلاس و محیط آموزشی اجرا شوند سبب خواهد شد تا دانش آموزان، یادگیری و آموزش گروهی را تجربه کنند و ضمن آشنایی با رفتارهای صحیح اجتماعی، شیوه صحیح نگهداری از منابع در اختیار را بیاموزند و مهارت شناختی خود را در حل مسائل، تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

نقش آفرینی ، بازیهای رایانه ای بومی ، محیط های آموزشی