اثربخشی تدریس مبتنی بر قصه گویی تعاملی در توسعه مهارت های زبانی دانش آموزان

یادگیری زبان در سال های ابتدایی تحصیل، یکی از پایه های اصلی رشد شناختی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان به شمار می رود. با این حال، بسیاری از روش های سنتی تدریس زبان، به ویژه در مناطق کمتر برخوردار، نتوانسته اند در برانگیختن انگیزه، مشارکت فعال و یادگیری پایدار موفق عمل کنند. در این میان، قصه گویی تعاملی به عنوان یک شیوه آموزشی فعال و خلاقانه، امکان ایجاد فضای معنادار، مشارکتی و جذاب برای یادگیری زبان را فراهم می آورد. این مقاله از نوع تحلیلی–مروری است و با هدف بررسی اثربخشی تدریس مبتنی بر قصه گویی تعاملی در توسعه مهارت های زبانی دانش آموزان تدوین شده است. در چارچوب نظری پژوهش، نظریه های ویگوتسکی درباره نقش زبان در رشد شناختی، برونر با تاکید بر یادگیری معنادار از طریق روایت، و گاردنر در زمینه هوش زبانی به عنوان مبنای نظری تحلیل در نظر گرفته شده اند. یافته های حاصل از مطالعات داخلی و بین المللی نشان می دهد که قصه گویی تعاملی می تواند تاثیر مثبتی بر گسترش دایره واژگان، تقویت درک شنیداری و گفتاری، و ارتقاء توانایی بازگویی و درک مطلب داشته باشد. همچنین نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری، فضاسازی برای تعامل، و استفاده از ابزارهای بومی و دیجیتال از عوامل کلیدی در موفقیت این روش محسوب می شوند. در پایان، پیشنهاد می شود این رویکرد به صورت رسمی در برنامه درسی گنجانده شود، آموزش تخصصی معلمان در این زمینه توسعه یابد، و ارزیابی های کیفی و کمی برای بررسی اثربخشی آن طراحی گردد. قصه گویی تعاملی نه فقط ابزاری آموزشی، بلکه راهی برای پیوند زبان، فرهنگ و تخیل در فرآیند یادگیری است.

کلیدواژه ها:

قصه گویی تعاملی ، مهارت های زبانی ، یادگیری فعال ، آموزش ابتدایی ، روایت محوری