تحول دیجیتال منابع انسانی

بقا در دنیایی که به واسطه دیجیتالی شدن دچار تحول شده، مستلزم آن است که سازمان ها به طور مستمر نوآوری کرده و شیوه های کاری خود، به ویژه فرآیندهای منابع انسانی، را به صورت دیجیتالی متحول کنند. عدم موفقیت مطالعات علمی در تعریف و مفهوم سازی تحول دیجیتال منابع انسانی (HRDT) نشاندهنده نبود یک رویکرد یکپارچه برای درک این حوزه به عنوان یک رشته مستقل است. این مطالعه یک چارچوب مفهومی جامع و یکپارچه برای HRDT ارائه می دهد که بر پایه یک پژوهش کیفی قوی بنا شده است تا عوامل موثر در اجرای موفق HRDT را توصیف کند. با بهره گیری از دیدگاه ۰۲ متخصص ارشد منابع انسانی در سازمان های چندملیتی، این پژوهش HRDT را به عنوان یک سازه چندبعدی تعریف می کند که از ادغام موفقیت آمیز عوامل دیجیتال و فردی در قابلیت نوآوری سازمان ها شکل می گیرد. با گسترش دیدگاه قابلیت های پویا، این مطالعه پیشنهاد می کند که در دوران عدم قطعیت و ناپایداری، مانند همه گیری کووید-۱۹، کسب وکارها باید به طور مداوم قابلیت های سازمانی خود را ارتقا دهند. این قابلیت ها در قالب قابلیت نوآوری نمایان می شوند و شامل عوامل توانمندسازمانی مانند زیرساخت دیجیتال، معماری دیجیتال، و قابلیت و خلاقیت فردی هستند. این پژوهش همچنین به بررسی شاخصهای HRDT می پردازد.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال منابع انسانی (HRDT) ، قابلیت نوآوری ، زیرساخت دیجیتال