ممنوعیت استفاده عامدانه از گرسنگی به عنوان روش جنگی در چارچوب حقوق بین الملل بشردوستانه و اساسنامه رم دیوان کیفری بین المللی

استفاده از گرسنگی به عنوان روش جنگی، یکی از مصادیق بارز نقض اصول بنیادین حقوق بین الملل بشردوستانه است که پیامدهای فاجعه باری برای جمعیت غیرنظامی دارد. با وجود شمول این قاعده در برخی معاهدات و عرف بین المللی، چگونگی اجرای موثر آن همچنان با چالش هایی مواجه است. هدف این مطالعه بررسی و تحلیل ممنوعیت استفاده عامدانه از گرسنگی به عنوان ابزار جنگی در چارچوب حقوق بین الملل بشردوستانه و اساس نامه رم دیوان کیفری بین المللی است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسناد بین المللی، به بررسی مقررات موجود در حقوق معاهداتی، حقوق عرفی و رویه دیوان کیفری بین المللی می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که ماده ۴(۳) اساسنامه رم، استفاده از گرسنگی به عنوان روش جنگی علیه غیرنظامیان را به عنوان جنایت جنگی در مخاصمات بین المللی معرفی کرده است، هرچند در مخاصمات داخلی هنوز خالهایی در جرم انگاری این اقدام وجود دارد. نتیجه گیری مطالعه نشان می دهد که گرچه ممنوعیت استفاده از گرسنگی در حقوق بین الملل نهادینه شده است، اما اجرای موثر و یکسان آن نیازمند توسعه دامنه شمول و ضمانت اجراهای قوی تر در

کلیدواژه ها:

حقوق بین الملل ، گرسنگی ، حقوق بشردوستانه ، اساسنامه رم ، دیوان کیفری بین المللی