واکاوی مبانی نظری مطالعات صدا و مکان در اکوستیک معماری

یکی از مباحث قابل طرح اما مغفول در زمینه ی تجربه ی بدنمند معماری، نسبتی است که شنیدن صداها با معماری برقرار می کند. بر این اساس نوشتار حاضر به نسبت میان شنیدن صداها و مکان می پردازد. نوشتار حاضر در راستای جستجوی تجرب« چیستیهی به دنبال بیان شیوه »شنیداری مکان در قالب رشته »اندیشیدن به نسبت صدا و مکان« های گوناگونهای مطالعاتی شناخته شده است. مقاله با مراجعه به متون متنوع در این زمینه به معرفی مبانی فکری و محتوای اجمالی این مطالعات در بستری تاریخی می پردازد. از ای پرسش« ن رو مقاله بر مبنای تحقیقیفرضیه « شکل گرفته و »محور »محور نیست. تحلیل مبانی فکری این مطالعات سه رویکرد فیزیکی، روانشناسانه و پدیدارشناسانه را در این زمینه نشان می دهد. این مطالعات سیری از مطالعات فیزیک صدا در حوزهی فیزیک ساختمان علیلاخصوص تئاتر را آغاز می کند و چرخش در علوم تجربی و در رشت»صدا« محور مطالعات از مفهومهی اکوستیک و زیرمجموعههای آن همانند اکوستیک معماری و در مطالعات انسانی نشان »شنیدن« اکوستیک روانی را به سوی مفهوم میدهد. مطالعات انسانی دو رویکرد عمد ه ی روانشناسانه و پدیدارشناسانه را شامل می شود. در انتها مقاله با مقایس ه ی تحلیلی و جمعبندی رویکردهای فکری، سیر اندیشه در این مطالعات را از کمیت ( در اکوستیک معماری با هدف کنترل صدا) به سوی کیفیت ( در منظرصوتی و معماری شنودی با هدف طراحی صدا) و نیز از کیفیت به سمت کلیت ( در مکان شنیداری به هدف فهم شنیداری مکان ) نشان میدهد.

کلیدواژه ها:

اکوستیک سالن تئاتر ، مکان شنیداری ، تجربه شنیداری ، معماری شنودی ، اکوستیک در معماری