معرفی الگوی ارزیابی آسیب پذیری بافت تاریخی مناطق شهری در برابر سیلاب

رویدادهای گذشته نه چندان دور نیاز به اجرای اقدامات مناسب کاهش خطر سیل در میراث فرهنگی و بافت تاریخی شهرهای ایران را برجسته کرده است. کاهش موثر اثرات ناشی از سیل بر میراث فرهنگی مستلزم ارزیابی آسیبپذیری ناشی از سیل بر اساس روشهای مناسب است. روشهای سنتی ارزیابی آسیبپذیری اغلب بر اساس ارزشهای فیزیکی و خسارات اقتصادی تمرکز دارند و ارزشهای ناملموس که برای مکانهای میراث فرهنگی بسیار مهم هستند را نادیده می گیرند. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات کاربردی (توسعه ای) به شمار می رود روش بکار رفته برای انجام آن روش توصیفی-تحلیلی و مشتمل بر مطالعات اسنادی و کتابخانه ای در حوزه های مرتبط است ضمن مرور منابع و تجربیات سایر کشورها، یک روش مبتنی بر دو مولفه مواجهه و حساسیت برای ارزیابی آسیبپذیری بافت تاریخی مناطق شهری در برابر انواع سیل ارائه می کند. تعداد طبقات، وضعیت لرزه ها، جهت دیوارها و قدمت از جمله مهمترین پارامترهایی هستند که جهت ارزیابی آسیب پذیری مورد توجه قرار گرفته است. همچنین این پارامترها با استناد به تحقیقات علمی جهت سهولت در ارزیابی در چندین کلاس مختلف طبقه بندی شده اند. به منظور مدیریت آسیب پذیری در برابر سیل در پایان توصیه هایی در حوزه تقویت سازه های تاریخی، استفاده از فناوری های نوین، سیاستگذاری و همکاری بین المللی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سیلاب ، میراث فرهنگی ، آسیب پذیری ، ریسک ، مقاوم سازی