انتفاع غیر مستقیم از جرم در حقوق ایران و قواعد بین الملل

انتفاع غیرمستقیم از جرم به معنای بهره مندی افرادی است که بدون مشارکت مستقیم در ارتکاب جرم، از عواید ناشی از آن سود می برند. این پدیده به ویژه در جرایم مالی و سازمانی افته، عدالت کیفری را به چالش می کشد. در حقوق ایران، با وجود مقرراتی چون قانون مبارزه با پولشویی، همچنان ضعف هایی در شناسایی و مقابله با این نوع انتفاع مشاهده می شود. در قواعد بین المللی نیز کنوانسیون هایی مانند کنوانسیون ملل متحد علیه فساد و کنوانسیون پالرمو بر جرم انگاری این نوع انتفاع تاکید دارند. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با روش گردآوری کتابخانه ای، به بررسی مفهوم انتفاع غیرمستقیم از جرم و تحلیل مقررات حقوقی ایران و اسناد بین المللی می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، واکاوی و تبیین انتفاع غیرمستقیم از جرم است. نتایج تحقیق نشان می دهد که اختلافات قانونی و تفاسیر متفاوت از این مفهوم در ایران، موجب کاستی در اجرای عدالت کیفری شده است. این مطالعه تاکید دارد که هماهنگی با استانداردهای بین المللی و تقویت سازوکارهای قانونی می تواند به مقابله موثرتر با منافع غیرقانونی و ارتقای عدالت کیفری کمک کند.

کلیدواژه ها:

انتفاع غیرمستقیم از جرم ، قواعد بین المللی ، منافع غیر مستقیم ، عواید حاصل از جرم