تعدد اسباب در ورود زیان

این پژوهش به بررسی تعدد اسباب در ورود زیان می پردازد. روش تحقیق توصیفی و تحلیلی است. تعدد اسباب بر سه حالت طولی، اجمالی و عرضی بوده که اجتماع عرضی اسباب مهمترین آن و از موارد دارای اختلاف می باشد و نظریات تساوی، تقصیر، تضامن و به نسبت تاثیر از مصادیق تعدد اسباب عرضی و چگونگی توزیع خسارت در تعدد اسباب در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است، رابطه سببیت، در کنار ضرر و فعل زیان بار، یکی از ارکان مسوولیت مدنی می باشد. سببی، مسئول جبران خسارات است که نزدیکترین سبب نسبت به خسارت باشد. این نظریه در فقه نیز طرفدارانی دارد. رابطه سببیت نسبی و تقسیم مساوی خسارت از نظریه های مقبول در تعدد اسباب و جبران خسارات می باشد. نتایج نشان می دهد که هنگامی که سخن از اجتماع اسباب به میان می آید بنظر می رسد موضع مقنن جدید نسبت به قوانین سابق تغییر یافته است. در این باب در تحولات قانون مجازات در تعدد اسباب مقنن از سبب مقدم در تاثیر به سبب متعارف تغییر یافته است. همچنین در قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ در ماده ۵۳۵ در فرض اجتماع چند سبب در طول یکدیگر، سبب مقدم در تاثیر را مسئول دانسته است. به نظر می رسد که در حقوق ایران با توجه به مواد قانونی و منطق حقوقی و فقه اسلامی، نظریه سبب متعارف یا مناسب یا اصلی قابل قبول در ارتباط با تعدد سبب بوده و معیار و ضابطه تقسیم مسئولیت در فرض تعدد سبب ها در ورود زیان شامل میزان تقصیر، میزان تاثیر عمل برابر و معیار تساوی می باشد قوانین موجود به نوعی تمام نظریات پیرامون تعدد اسباب در مسئولیت مدنی را به طور ضمنی پذیرفته اما به علت عدم معیار مشخص در تشخیص ضابطه مناسب، خود به نوعی بی ضابطگی و تشتت آراء منتهی گردیده و راه را برای اعمال سلیقه های متفاوت باز مینماید که لازم است قانونگذار به طور مشخص در این زمینه قوانین مناسب و متناسبی را مدنظر قرار دهد.

کلیدواژه ها:

رابطه سببیت ، تعدد اسباب ، ورود زیان ، مسوولیت مدنی ، جبران خسارات