رابطه عمل به باورهای دینی با تاب آوری و معنا جویی در سالمندان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین عمل به باورهای دینی با تابآوری و معناجویی در سالمندان ساکن منطقه ۱ و ۶ شهر تهران بود. بدین منظور، تعداد ۰۰۱ نفر به عنوان نمونه با شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و از نوع همبستگی بود. داده ها از طریق پرسشنامه های عمل به باورهای دینی گلزار، تابآوری کونور و دیویدسون، معنا در زندگی استگرا جمع آوری گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آزمون کلموگروف – اسمیرنوف تک نمونه ای و روش های آماری استنباطی پارامتریک ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که عمل به باورهای دینی پیش بینی معناداری از معناجویی (۰.۴۱۰ P=) دارد. همچنین ضرایب رگرسیون پیش بینی عمل به باورهای دینی از تابآوری نشان می دهد که عمل به باورهای دینی پیش بینی معناداری از تابآوری (۰.۱۰۰ P=) دارد. نتایج نشان می دهد که افزایش عمل به باورهای دینی، میزان تابآوری و معناجویی در زندگی سالمندان را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

عمل به باور های دینی ، سالمندان ، معناجویی ، تاب آوری