اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر میزان قدردانی شادکامی و بخشش زوجین ناسازگار

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر میزان، قدردانی شادکامی و بخشش زوجین ناسازگار بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش عبارت است از کلیه زوجین ناسازگار مراجعه کننده به مراکز خدمات مشاوره و روانشناختی شهرستان ساری در سال ۱۴۰۳ بودند. تعداد ۳۰ نفر زوج ناسازگار به روش نمونه گیری در دسترس بر اساس ملاکهای ورود به پژوهش انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش در معرض آموزش درمان شناختی رفتاری بر اساس روش اس بک ترجمه جمشیدی (۱۴۰۲) تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای هفته ای دو بار قرار گرفت قبل و بعد از مداخله، هر دو گروه به پرسشنامه های قدر دانی مک کالوگ و همکاران (۲۰۰۲) شادکامی آرگیل (۱۹۸۹) و بخشش هارتلند (۱۹۹۸) پاسخ دادند. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار ۲۵-SPSS و آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش درمان گروهی شناختی رفتاری باعث افزایش معنادار قدردانی و شادکامی و بخشش در مرحله پس آزمون شده است (۰.۰۰۵>P).

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، قدردانی ، شادکامی ، بخشش ، زوجین ناسازگار