دو رویکرد سیستمی و ساختاری در خانواده درمانی

خانواده درمانی که آغاز نهضت آن مقارن با اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی یعنی بعد از جنگ جهانی دوم و گردهمایی مجدد اعضاء خانواده بعد از جدایی ها است، نوعی روان درمانی است که برای کاهش پریشانی و تعارض از طریق بهبود تعاملات بین اعضاء خانواده طراحی شده است. خانواده درمانی می تواند برای همه اعضاء خانواده در سطوح مختلف مفید باشد. جلسات خانواده درمانی که تعداد آن بسته به نظر درمانگر متفاوت است، می توانند در زمینه ایجاد و حفظ مرزهای سالم، تسهیل انسجام و ارتباطات، ترویج حل مسئله با درک بهتر پویایی خانواده، ایجاد همدلی و درک و همینطور کاهش تعارضات درون خانواده بسیار کمک کننده باشند. رویکردهای نظری مختلفی در خانواده درمانی مطرح است که در این مقاله به بحث پیرامون دو رویکرد سیستمی و ساختاری خانواده درمانی پرداخته می شود. یافته های این مطالعه می تواند دارای تلویحات کاربردی فراوانی باشد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، درمان ، رویکرد سیستمی ، رویکرد ساختاری ، خانواده درمانی