اثر بخشی درمان متمرکز بر شفقت خود بر خود ارزشمندی، نشخوار فکری و کیفیت روابط در افراد تحت درمان نگهدارنده متادون

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش شفقت به خود بر خودارزشمندی، نشخوار فکری و کیفیت روابط در افراد تحت درمان نگهدارنده متادون بود. این پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه نمونه شامل ۴۰ نفر از افراد تحت درمان نگهدارنده متادون بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت آموزش شفقت به خود قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه استفاده شد: پرسشنامه خودارزشمندی، پرسشنامه نشخوار فکری و پرسشنامه کیفیت روابط. نتایج نشان داد که آموزش شفقت به خود موجب افزایش خودارزشمندی، کاهش نشخوار فکری و بهبود کیفیت روابط در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل گردید. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که آموزش شفقت به خود می تواند به بهبود سلامت روانی افراد تحت درمان نگهدارنده متادون کمک کرده و آن ها را در مواجهه با مشکلات روانی و اجتماعی یاری دهد.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، خودارزشمندی ، نشخوار فکری ، کیفیت روابط ، درمان نگهدارنده متادون