بررسی انتقادی سیاست گذاری ها و راهکارهای برنامه توسعه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران در حوزه تشکیل خانواده و تجردگرایی

نهاد خانواده در دوران تسلط فرهنگ مدرن بر جهان معاصر، دچار چالشه ای جدی شده است. زیست مجردی بخشی از جوانان و عدم تشکیل خانواده به معنای هنجاری آن، نشان از فرمی اجتماعی است که در عصر حاضر در حال تبدیل شدن به فرمی جهانی است. زیست مجردی جوانان به عنوان پدیده ای نو و رایج در نقاط مختلف دنیا به صورت گسترده در حال شیوع است؛ به صورتی که می توان از آن به عنوان مسئله ای جهانی نام برد. این وضعیت به نظر می رسد؛ بررسی روند افزایش سن ازدواج و به تبع آن رشد مجرد زیستی در ایران، پدیده ای رو به گسترش در میان جوانان است. به عنوان نمونه، شواهدی مبتنی بر افزایش امتناع و انصراف از ازدواج در بین دختران و پسران مجرد دیده می شود؛ نگاهی به احکام ارائه شده در لایحه برنامه هفتم توسعه در حوزه زنان و خانواده و همچنین تجردگرایی و افزایش ازدواج و کاهش تجردگرایی نشان می دهد در این برنامه، فصلی مجزا به حوزه زن، خانواده اختصاص یافته است که از جمله نکات قوت در این حوزه محسوب می شود. اما در نهایت باید بر این مهم تاکید داشت که به طور کلی در تدوین برنامه های توسعه، نیازمند ارائه برنامه های عملیاتی و قابل ارزیابی و پایش هستیم. این مهم حداقل در بخش مربوط به زن و خانواده لایحه برنامه هفتم توسعه به نحو مطلوب لحاظ نشده است. لذا هدف ما از این پژوهش بررسی جامع برنامه توسعه هفتم با تاکید بر حوزه خانواده و زیست مجردی است.

کلیدواژه ها:

برنامه توسعه هفتم ، خانواده ، تجردگرایی