واکاوی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی بر توسعه مهارت های شناختی و حرکتی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی بر توسعه مهارت های شناختی و حرکتی دانش آموزان انجام شد. با توجه به اینکه روش های سنتی آموزش، عمدتا بر انتقال یک طرفه دانش تاکید دارند و گاهی موجب کاهش انگیزه و تعامل دانش آموزان می شوند، استفاده از بازی های آموزشی می تواند به عنوان یک رویکرد نوین در بهبود فرآیند یادگیری و توسعه مهارت های مختلف مورد توجه قرار گیرد. در این راستا، پژوهش حاضر به روش کیفی و توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شد. داده های تحقیق از پایگاه های معتبر علمی مانند سیویلیکا، نورمگز، مگ ایران، SID و گوگل اسکولار استخراج و مورد تحلیل محتوایی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر بازی تاثیر چشمگیری بر تقویت مهارت های شناختی مانند حل مسئله، تصمیم گیری، تفکر انتقادی، افزایش تمرکز و حافظه دانش آموزان دارد. همچنین، این روش نقش موثری در توسعه مهارت های حرکتی از طریق بازی های فیزیکی و دیجیتال ایفا می کند و هماهنگی میان اعضای بدن و واکنش های سریع را تقویت می نماید. علاوه بر این، یافته ها حاکی از آن بود که بازی های آموزشی با ایجاد فضای یادگیری جذاب و تعاملی، موجب افزایش انگیزه، کاهش استرس و ارتقای تعاملات اجتماعی دانش آموزان می شوند. با این حال، اجرای این روش با چالش هایی همچون نیاز به تجهیزات و زیرساخت های مناسب، آموزش معلمان و برنامه ریزی اصولی در سیستم آموزشی مواجه است. بنابراین، پیشنهاد می شود که نهادهای آموزشی از این روش به عنوان یک راهکار مکمل در کنار روش های سنتی بهره ببرند و سیاست گذاری های لازم جهت توسعه بازی های آموزشی مناسب برای گروه های سنی مختلف تدوین گردد. در مجموع، یافته های این پژوهش نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر بازی می تواند به عنوان یک ابزار کارآمد برای بهبود کیفیت آموزش و پرورش، به ویژه در مقاطع ابتدایی، مورد استفاده قرار گیرد و به رشد جامع دانش آموزان در ابعاد شناختی و حرکتی کمک کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، مهارت های شناختی ، مهارت های حرکتی ، یادگیری تعاملی