جایگاه ورزش در فرهنگ ایرانی اسلامی و ارتباط آن با اقتدار و هویت ملی

با مراجعه به اسناد تاریخی، ایران تنها کشور مشرق زمینی بوده که از دیرباز در نظام تعلیم و تربیت خود، بیشترین اولویت را به ورزش داده بود تا آنجا که زنان، مردان و کودکان ایرانی، دلبستگی خاصی به فنون ورزشی داشته و جوانان موظف بودند تا سن ۲۴ سالگی، مهارت های ورزشی مانند کشتی، تیراندازی، شنا و... را کسب کنند و حتی در نظام حکومتی ایرانیان، ورزش از ارکان مهم در ایجاد ارشی سلحشور و پیروزمند قلمداد می شده است. هرچند این رویکرد در برخی حکومت های ایران دچار افول گردید. از سویی، در نظام تربیتی اسلام، تربیت جسمانی در کنار تربیت اخلاقی و عقلانی مورد توجه ویژه بوده و در سیره پیشوایان دینی از ورزش به عنوان عامل مهمی در ایجاد و حفظ آرامش، شادابی، اعتماد به نفس، نظم، امید و پویایی فرد و جامعه یاد شده است. در واقع در منابع اسلامی، نوعی ارتباط بین کمال جسمی و آمادگی جهت کسب دانش، بینش، حکومت و قضاوت وجود دارد. تامل در عوامل اقتدار و هویت ملی، سبب شد تا این مقاله با روش توصیفی تحلیلی، جایگاه ورزش را به عنوان مولفه مهم فرهنگ ایرانی اسلامی و تاثیرگذار بر حفظ اقتدار و حراست از هویت ملی مورد تحلیل قرار دهد. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که فرهنگ دیرینه ورزش دوستی و التزام ایرانیان به ورزش و انضمام آن به رویکرد فرهنگ دینی، می بایست به عنوان عامل مهم تاثیرگذار در حفظ اقتدار و حراست از هویت ملی مورد اهتمام ویژه نظام حکمرانی کشور و آحاد جامعه قرار گیرد و در این راستا برنامه ریزی عملیاتی و جامع تدوین گردد. شجره طی به بسیج با ظرفیت اقشار مختلف مردمی خصوصا نوجوانان و جوانان، می تواند نقش مهمی را در به ثمر رساندن این مطالبه مهم ایفا کند.

کلیدواژه ها:

ورزش ، فرهنگ ایرانی ، فرهنگ اسلامی ، اقتدار ، هویت ملی