نقش خودکارآمدی معلمان در ارتقای انگیزه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان: تحلیل مدل های ساختاری

پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع ارتباط بین خودکارآمدی معلمان و پیامدهای تحصیلی دانش آموزان، به ویژه انگیزش و عملکرد تحصیلی آنان انجام شده است. در این مطالعه مروری، مدل های ساختاری متعددی که در طول دو دهه گذشته به بررسی این رابطه پرداخته اند، مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفته اند. روش شناسی این پژوهش مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات بود که با استفاده از پایگاه های علمی معتبر داخلی و بین المللی، مطالعات مرتبط با موضوع خودکارآمدی معلمان و ارتباط آن با انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان شناسایی و بررسی شدند. یافته های این مرور نشان می دهد که خودکارآمدی معلمان به طور معناداری با انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ارتباط دارد. مدل های ساختاری بررسی شده نشان می دهند که این رابطه عمدتا از طریق متغیرهای میانجی مانند راهبردهای تدریس موثر، باورهای انگیزشی معلمان، مدیریت کلاس، و ایجاد محیط یادگیری حمایتی رخ می دهد. همچنین، عوامل زمینه ای مانند حمایت سازمانی، جو مدرسه، و ویژگی های فرهنگی-اجتماعی به عنوان تعدیل کننده های این رابطه شناسایی شده اند. این مطالعه چارچوبی یکپارچه برای درک بهتر نقش خودکارآمدی معلمان در بهبود پیامدهای تحصیلی دانش آموزان ارائه می دهد و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده و برنامه های آموزشی معلمان مطرح می کند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، انگیزش تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، مدل های ساختاری ، محیط یادگیری