بررسی تجربه های موفق مدیریت شهری درزمینه ی به کارگیری مدل شهر ۱۵ دقیقه ای در مورد کاوی نظام حکمرانی سنگاپور

در پاسخ به ایجاد شهرهای هوشمند و الکترونیک، مفهومی به نام شهر پانزده دقیقه ای در ادبیات مدیریت و برنامه ریزی شهری پدیدار شده است. این مفهوم برای نخستین بار در سال ۲۰۰۲ توسط شهردار پاریس مطرح شد که موردپسند مجامع عمومی و علمی واقع گردید. شهر پانزده دقیقه ای نظریه ای در حال تکامل است که از نظریات پیشین نظیر شهر قابل پیاده روی، تحرک پذیری پویا (حمل ونقل انسان محور و غیر موتوری) نشات گرفته است. تحقیق حاضر به بررسی تجربه مدیریت شهری سنگاپور برای برنامه ریزی راهبردی در خصوص سیاست شهر قابل پیاده روی و دوچرخه سواری بر اساس نزدیک شدن خانه به مقاصد تجاری، آموزشی و خدماتی می پردازد. در سال ۲۰۲۰، مدیریت شهری سنگاپور برنامه استراتژیک آمایش سرزمین خود با عنوان سند ۲۰۴۰ را برای نظام حمل ونقل منتشر نمود که یک سند بلندپروازانه برای بازآفرینی شهری بر اساس شهر بیست دقیقه ای و شهر چهل وپنج دقیقه ای است. ایده ارائه شده در سند یادشده شباهت بسیاری به چارچوب های شهر پانزده دقیقه ای دارد که پیش تر در پاریس اجرایی شده بود. بنابراین سیاست ها و مقررات سنگاپور بر اساس استراتژی های کلی حمل ونقل، بارها موردبازنگری قرار گرفتند و در نهایت راهبردهای موثر برای غلبه بر چالش های تحقق شهر پانزده دقیقه ای ارائه گردیدند که برخی از آن ها عبارت بودند از لزوم مقررات زدایی درباره سختگیری های اعمال شده در منطقه بندی های سرزمینی و نیز پشتیبانی نهادهای حاکمیتی از اجرای سیاست تحرک پذیری پویا در شهر

کلیدواژه ها:

شهر پانزده دقیقه ای ، برنامه جامع حمل ونقل ، حمل ونقل انسان محور و غیر موتوری ، تحرک پذیری پویا ، جابجایی هوشمند