نگاهی به مثبتنگری در ادبیات و شعر فارسی: در جستوجوی روابط سالم در شعر مولوی و حافظ

ادبیات، آینه ای است که در طول تاریخ، روح و روان انسان را بازتاب داده و در این میان، مثبت نگری به عنوان یکی از ارزشمندترین مفاهیم انسانی، جایگاهی ویژه در آثار ادبی سراسر جهان دارد. در ادبیات فارسی، این مفهوم با ظرافتی بی مانند و در قالب اشعار، حکایات، متون عرفانی و داستان ها تجلی یافته است. این آثار نه تنها بیانگر حالات فردی و اجتماعی انسان ها بوده اند، بلکه همواره به عنوان منبعی الهام بخش، خوانندگان را به سوی نگاهی مثبت و امیدوارانه به زندگی سوق داده و سبب ایجاد روابط سالم در میان انسان ها که همگی را اعضای یک پیکر می دانند، شده است. این مقاله بر آن است تا با نگاهی تحلیلی و توصیفی، به بررسی مفهوم مثبت نگری در ادبیات و شعر فارسی (مولوی و حافظ) بپردازد و نشان دهد که چگونه این مفهوم در طول تاریخ ادبیات فارسی، از متون کهن تا آثار معاصر، به اشکال گوناگون ظهور و بروز یافته است. در این مسیر، به نقش ادبیات در تقویت روحیه ی امید و خوشبینی و همچنین تاثیر آن بر زندگی فردی و اجتماعی انسان ها پرداخته خواهد شد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که مهمترین وجوه مثبت نگری و امیدآفرینی عبارت است از انواع گوناگون شامل مثبت اندیشی، ارتباط با پدیده های عالم حسی، عشق ورزی، امیدآفرینی، دم را غنیمت شمردن و ... .

کلیدواژه ها:

مثبتنگری ، ادبیات فارسی ، عرفان ، شعر فارسی ، حافظ ، مولوی