اثربخشی آموزش فرزندپروری ذهن آگاهانه بر تحمل ابهام و اجتناب تجربه ای مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری ذهن آگاهانه بر تحمل ابهام و اجتناب تجربه ای مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با گروه کنترل و آزمایش و جامعه آن شامل کلیه مادران مراجعه کننده به مرکز توانبخشی اتیسم آوا در شهر مشهد در سال ۱۰۴۲ به تعداد۰۵ نفر بود که ۰۳ نفر از آنها به روش غیر تصادفی داوطلبانه، با توجه به قانون حداقلی در طرح های نیمه آزمایشی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. در این پژوهش ازبسته آموزش گروهی فرزندپروری مبتنی بر ذهنآگاهی بوگلز رستیفو ( ۲۰۱۴) استفاده شد. ابزار پژوهش شامل مقیاس تحمل ابهام مک لین ( ۲۹۰۰) و پرسشنامه پذ یرش و عمل باند و همکاران ( ۲۰۱۱) بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد آموزش فرزندپروری ذهن آگاهانه بر روی تحمل ابهام مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با اندازه اثر ۵۴/۰ تاثیر مثبت و معنادار داشت (۵۰۰/۰P< .) همچنین آموزش فرزندپروری ذهن آگاهانه بر روی اجتناب تجربه ای مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم نیز، با اندازه اثر ۲۵/۰ تاثیر منفی و معنادار داشت (۵۰۰/۰P<.) لازم به ذکر است این اثربخشی در طی دوره پیگیری نیز حفظ شد.

کلیدواژه ها:

اجتنابتجربهای ، اختلال طیف اتیسم ، تحمل ابهام ، فرزندپروری ذهنآگاهانه