نقش آموزه های دینی بر فرزندآوری و تاثیر آن بر استحکام خانواده

فرزندآوری و فرزندپروری اثرها و فایده های زیادی در رشد معنوی، رشد مادی، احساس ارزشمندی و ... دارد. به دلیل دگرگونی های ویژه در سبک زندگی افراد، یکی از مشکلات اساسی در اثر حاضر، بی رغبتی به فرزندآوری و فرزندپروری است. و اگر این روند ادامه یابد در سالهای نه چندان دور با جمعیتی پیر و فرسوده روبه رو خواهیم شد و در نتیجه بنیانهای اقتصادی، تولیدی، اجتماعی و سیاسی آسیب های جدی خواهند دید. در این نوشتار تلاش شده است با بهره گیری از آموزه های دینی، قرآن، روایات، و با تحلیل روانشناختی به بخشی از فایده های فرزندآوری و فرزندپروری پرداخته شود. هدف پژوهش حاضر بررسی پایه نظری و معرفتی فرزندآوری و فرزندپروری در آموزه های دینی است. این پژوهش از تحقیقات کیفی است و با روش توصیفی-تحلیلی ضمن تبیین نگاه اسلام درباره فرزندآوری و فرزندپروری، به تبیین آثار اجتماعی، اخلاقی، خانوادگی، روان شناختی و معنوی آن پرداخته است و مباحث معرفتی را با رویکردی روانشناختی، تحلیل نموده است. نتایج این پژوهش نشان داد که در نگاه دینی، فرزندآوری جایگاه رفیعی دارد و یکی از اهداف اساسی تشکیل خانواده، فرزندآوری و تکثیر نسل صالح، دانسته شده است. نتایج این پژوهش همچنین نشان می دهد که از منظر آموزه های دینی، نگرشی مثبت به فرزندآوری و فرزندپروری شده است. در آیات و روایات متعددی از فرزند با تعابیری مانند، مایه امید، نورچشم، نعمت الهی، هدیه الهی، میوه دل، مایه خوشبختی، یاریکننده، مایه ثواب و پاداش اخروی، رحمت و غفران الهی، باعث خیر و برکت، باعث قوت قلب و شکفتگی، معرفی شده است. همچنین محرومیت و دوری از فرزند مایه غم و اندوه و ناامیدی و اضطراب بیان شده است. فرزندآوری و فرزندپروری، باعث استحکام خانواده، رضایتمندی از زندگی، تامین بهداشت روان، توسعه رزق، رشد اجتماعی، افزایش مهارت، شکوفایی استعدادها، کسب معنویت، رضایت الهی، تقویت روابط اجتماعی و … نیز می شود.

کلیدواژه ها:

فرزندآوری ، آثار تربیتی ، استحکام خانواده ، پاداش معنوی ، رضایتمندی