فرزندآوری و تاثیر آن بر اقتدار زنانه در سبک زندگی اجتماعی نسل جدید

در سه دهه اخیر، میزان باروری کل در ایران با کاهش چشمگیری از ۷ فرزند به ۹.۱ فرزند در سال رسیده است. این کاهش به مجموعه ای از علل از جمله توسعه صنعتی، شهرنشینی، و تغییرات اقتصادی و اجتماعی نسبت داده شده است. تئوری های مختلف انتقال جمعیتی نشان می دهند که فرایند صنعتی شدن و شهرنشینی، ابتدا منجر به کاهش مرگ و میر و سپس به کاهش باروری می شود. ارزش های اقتصادی فرزندان کاهش یافته و هزینه های آنان افزایش یافته است، و همچنین با افزایش بازماندگی فرزندان، انگیزه والدین برای داشتن فرزند بیشتر کاهش می یابد. تغییرات نگرشی نیز نقش مهمی در کاهش تمایل به فرزندآوری دارد؛ امروزه درک از والد بودن تغییر کرده و بسیاری از زوج ها فرزندآوری را به عنوان یک برنامه ریزی پیچیده برای زندگی خود می بینند. در این مقاله به صورت توصیفی و تحلیلی و از طریق کتابخانه ها به مشکلات و تعارض نقش های خانوادگی-شغل پرداخته شده است. نتایج نشان می دهد تقسیم کار خانگی و مشارکت مردان در امور خانه، همراه با حمایت های سازمانی و اجتماعی، می تواند به کاهش تعارض نقش های زنان شاغل و افزایش تمایل به فرزندآوری کمک کند. در نهایت، تامین امنیت شغلی و فراهم نمودن فضای اجتماعی مناسب برای اشتغال زنان، از عوامل کلیدی در ترغیب آنان به فرزندآوری محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

باروری ، تقسیم کار خانگی ، اشتغال زنان