بررسی مقایسه ای فراگفتمان کمالی (تبیین زبانها و کردبندها) در مجموعه داستان ها و رمان های مرادی کرمانی بر اساس اگاره هایلند (۲۰۰۵)

زبان بعنوان ابزاری قدرتمند برای انتقال معنا، علاوه بر اطلاعات، احساسات، نگرش ها و ارزیابی های نویسنده با گوینده بازتابی می دهد. در این میان، ابزارهای زبانی مانند تردیدنماها و یقین نماها، بعنوان زیرمجموعه های فراگفتمان نقش کلیدی در شکل دهی و حفظ گفتمان نوشتاری و گفتاری ایفا می کند. با وجود تحقیقات گسترده در زمینه فراگفتمان، شکافی مشاهده می شود. کاربرد پژوهش این نشانگرها در ادبیات داستانی فارسی، به ویژه در آثار هوشنگ مرادی کرمانی و بررسی نقش آنها در سبک نگارش و ساختار روایی آثار نویسنده، به دنبال رفع این شکاف پژوهشی است. نوآوری این پژوهش در ارائه تحلیلی جامع و نظامند از کاربرد تردیدنماها و یقین نماها در آثار مرادی کرمانی است. این پژوهش با هدف تحلیل الگوهای استفاده از این نشانگرها در آثار هوشنگ مرادی کرمانی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل دو مجموعه کوتاه داستانی (مجموعه «نخل و ریحان» و «مجموعه ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰) که در دهه های (۲۰۰۵) منتشر شده اند، مورد بررسی قرار گرفته است. با استفاده از نرم افزار انت کانک بیش از ۲۲۱,۸۷۷ از تردیدنماها و یقین نماها تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میانگین استفاده از تردیدنماها و یقین نماها در داستان های کوتاه بیشتر از رمان ها بوده است، هرچند تفاوت معنادار نبود. همچنین پرکاربردترین تردیدنماها و یقین نماها در آثار مرادی کرمانی شناسایی شدند. یافته های پژوهش نشان داد که مرادی کرمانی به صورت هدفمند از این ابزارهای زبانی برای ایجاد لحن خاص، بیان عدم قطعیت با اطمینان، و تقویت روایت بهره می گیرد. این مطالعه به درک عمیق از سبک نگارش مرادی کرمانی و اهمیت فراگفتمان در ادبیات داستانی فارسی کمک می کند و پیش های ارزشمندی برای پژوهشگران، نویسندگان، و مربیان در حوزه ادبیات کودک و نوجوان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ادبیات کودک و نوجوان ، هایلند (۲۰۰۵) ، تردیدنماها ، یقین نماها ، هوشنگ مرادی کرمانی