پژوهش مروری بررسی اثربخشی بازی درمانی دیجیتال بر افزایش مهارت های حرکتی، هماهنگی اعصاب مرکزی و کاهش عالئم منفی رفتاری در کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم به صورت مداخله ی تعامل محور

کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم به دلیل ماهیت ریشه ایی این اختلال، با مشکلات حرکتی (در زمینه ی حرکات درشت) و همچنین هماهنگی اعصاب مرکزی (خصوصا حرکت چشم)، مواجه هستند. روش بازی درمانی به وسیله ی برنامه های دیجیتال، از طریق ایجاد چند حسی، دارا بودن مولدهای افزایش رفتارهای هم سو و همچنین فراگیر شدن این رسته از درمان های نوین در ساختار بهداشت روانی اجتماعی، می توانند اثربخشی مثبتی در کاهش رفتارهای منفی و تقویت سویه های مثبت رفتاری-شناختی در کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم م را دارا باشند. در این پژوهش سعی بر آن شده تا بررسی مقاالت پژوشی به صورت تخصصی در این زمینه، به اثربخشی، ایجاد پروتکل درمانی و همچنین افزایش میل خانواده ها نسبت به ساختار درمان های نوین، بررسی و مطالعه صورت گیرد. یافته ها حاکی از آن است که استفاده از بازی درمانی به صورت دیجیتال سبب افزایش مهارت های حرکتی درشت، کاهش مشکلات حرکتی و در نتیجه بیشتر شدن هماهنگی اعصاب مرکزی و چشم می باشد. همچنین این یافته به صورت ضمنی به بیشتر شدن همبستگی درمانی در کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم اشاره می کند. تحلیل یافته های این مقاالت به ضرورت ایجاد بستر، ایجاد برنامه های درمانی و استفاده از این گونه درمان ها اشاره دارد، تا باعث افزایش کیفیت زیستی و بهبود وضعیت درمانی در کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم و خانواده های آن ها شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی دیجیتال ، مهارت های حرکتی ، اعصاب مرکزی ، طیف اوتیسم ، تعامل محور