بررسی اثربخشی مداخله والد-کودک مبتنی بر تعامل والد-کودک در کاهش مشکلات رفتاری کودکان، یک مطالعه ی نظام مند مروری

مداخله والد-کودک مبتنی بر تعامل (PCIT) یکی از روشهای درمانی مبتنی بر شواهد است که به طور گسترده برای کاهش مشکلات رفتاری کودکان و بهبود رابطه والد-کودک استفاده می شود. این روش درمانی که ریشه در نظریه های رفتاری و دلبستگی دارد، بر تقویت تعاملات مثبت بین والدین و کودکان تمرکز می کند و از طریق آموزش مهارتهای والدگری، به مدیریت رفتارهای چالش برانگیز کودکان می پردازد. هدف این مقاله مروری، بررسی نظام مند اثربخشی PCIT در کاهش مشکلات رفتاری کودکان (مانند پرخاشگری، نافرمانی، و اضطراب) و بهبود کیفیت رابطه والد-کودک است. برای این منظور، مطالعات منتشر شده در دهه اخیر از پایگاه های داده معتبری مانند PubMed، PsycINFO، و Scopus جمع آوری و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهند که این روش به طور معناداری منجر به کاهش مشکلات رفتاری کودکان و افزایش تعاملات مثبت بین والدین و کودکان می شود. همچنین، این روش در مقایسه با سایر مداخلات رفتاری، از اثربخشی باالتری برخوردار است. عوامل موثر بر موفقیت PCIT شامل مشارکت فعال والدین، تعداد جلسات درمانی، و تطبیق پذیری روش با ویژگی های فرهنگی خانواده ها است. با این حال، چالش هایی مانند دسترسی به درمانگران آموزش دیده و زمان بر بودن فرآیند درمان نیز وجود دارد. این مرور نظام مند بر اهمیت بکارگیری PCIT به عنوان یک روش درمانی موثر در حوزه سلامت روان کودک تاکید می کند و پیشنهاد می کند که تحقیقات آینده به بررسی اثربخشی این روش در جمعیت های مختلف و شرایط فرهنگی متنوع بپردازند.

کلیدواژه ها:

مداخله والد-کودک ، مشکلات رفتاری کودکان ، رابطه والد-کودک ، درمان مبتنی بر شواهد ، مهارت های والدگری