اثربخشی آموزش فنون وارونه سازی عادت در کاهش نشانه های اختلال تریکوتیلومانیا: یک مطالعه ی موردی (کودک دچار کمتوانی ذهنی)

زمینه و هدف: افراد دچار اختلال تریکوتیلومانیا یا بیماری موکنی، ناآگاهانه به این کار اقدام می کنند و کندن مکرر مو تا حدی است که به از دست دادن قابل توجه آن منجر می شود. اختلال موکنی با احساسات منفی و اجتناب از فعالیت های مهم اجتماعی همراه است. این پژوهش، با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر آموزش وارونه سازی عادت بر کاهش نشانه های اختلال موکنی در یک کودک دچار کم توانی ذهنی انجام شد. روش: در این پژوهش روش موردپژوهی منفرد به طرح A-B به همراه پیگیری استفاده شد. با توجه به مالکهای بالینی و به روش نمونه گیری هدفمند یک نفر انتخاب شد. برای گردآوری داده ها عالوه بر مصاحبه ی تشخیصی براساس DSM-۵ و با توجه به شرایط آزمودنی از نسخه ی والدین مقیاس موکنی (فرانکلین و تولین، ۲۰۰۸) استفاده شد. پروتکل هشت جلسه ای درمان مبتنی بر وارونه سازی عادت برای شرکت کننده به صورت انفرادی اجرا شد. داده های مربوط به سه موقعیت خط پایه، مداخله، و پیگیری برای شرکت کننده روی نمودار ترسیم و عکس پیش و پس از مداخله نیز از او گرفته شد. یافته ها: تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل دیداری و عکس نشان داد که درمان مبتنی بر آموزش وارونه سازی عادت، در کاهش نشانه های اختلال موکنی در بیمار موثر بوده و این دستاورد درمانی تا مرحله ی پیگیری حفظ شد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که وارونه سازی عادت به طور معناداری نشانگان اختلال موکنی را در کودک کم توان ذهنی کاهش می دهد که می تواند نشان دهد روش های رفتاری برای اختلالات بالینی کودکان اثربخشی لازم را دارد.

کلیدواژه ها:

اختلال موکنی ، کم توان ذهنی ، وارونه سازی عادت