نقش عنصر آزار در سرقت مقرون به آزار در نظام حقوق کیفری ایران و آمریکا

سرقت مقرون به آزار به عنوان یکی از صور خاص سرقت در نظام های حقوق کیفری مختلف، به دلیل تهدیدی که برای امنیت عمومی ایجاد می نماید، با مجازات های شدیدتری نسبت به سایر سرقت ها مواجه می باشد. عنصر آزار به عنوان عنصر کلیدی این جرم، نقشی اصلی در تشدید مجازات مرتکبین دارد. این پژوهش با روش تطبیقی، به بررسی مفهوم، مبانی و مصادیق عنصر آزار در سرقت مقرون به آزار در نظام حقوق کیفری ایران و آمریکا می پردازد. در حقوق ایران، بر اساس مواد ۲۷۸ و ۶۵۲ قانون مجازات اسلامی، سرقت مقرون به آزار دارای شرایط ویژه است که بر شدت مجازات اثرگذرا می باشد. در مقابل، در نظام حقوقی آمریکا، قوانین فدرال و ایالتی بر اساس شدت آزار و نحوه ارتکاب جرم، مجازات های متنوعی را برای این نوع سرقت در نظر گرفته اند. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که هرچند هر دو نظام حقوقی بر اهمیت عنصر آزار در تشدید مسئولیت کیفری تاکید دارند، اما تفاوت هایی در تعریف آزار، دامنه شمول و میزان مجازات مشاهده می شود. در نهایت، این پژوهش با ارائه تحلیل تطبیقی، به ارزیابی نقاط قوت و ضعف رویکردهای دو کشور در قبال سرقت مقرون به آزار پرداخته و پیشنهاداتی برای بهبود نظام کیفری ایران در این زمینه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آزار ، سرقت ، سرقت مقرون به آزار ، ایران ، آمریکا