بررسی چگونگی ارتباط بین سبک زندگی و اعتیاد والدین در روند طلاق و ارتکاب جرائم در فرزندان

خانواده کوچک ترین و مهم ترین نهاد اجتماعی و سازنده نسل آینده است؛ اما این محیط انسان ساز و آینده ساز دو دشمن به نام اعتیاد و طلاق والدین را می تواند پیش رو داشته باشد. زندگی خانوادگی برای کودکان بیشتر از افراد بالغ اهمیت دارد، کودک اولین تجربیات خود را در زیستن با دیگر افراد خانواده می آموزد و محیط خانواده است که پایه رشد و فعالیت آینده فرزندان گذاشته می شود. کودکی که دارای خانواده ای باشد که از ابتدا با روحیات پرخاشگرانه والدین که ناشی از دعوی و اعتیاد والدین باشد و زندگی ناآرامی را تجربه می کند در مقایسه با کودکی که در ناز و نعمت بزرگ شده و همیشه به او محبت شده و تمام خواسته های مادی و معنوی او برآورده شده، قطعا ازلحاظ تفکرات نسبت به عوامل مجرمانه متفاوت است و قبح عمل مجرمانه را کمتر می داند و حتی ممکن است قبحی برای آن تصور نکند؛ چراکه این گونه بزرگ شده است و تاثیر محیط اطراف اوست. ازاین رو باید دیدمان را نسبت به کودکان و نوجوانان عوض نماییم و آن ها را مجرم بالفطره ندانیم، بلکه اعمال آن ها را ناشی از آموزش منفی بدانیم که در طول زندگی دیده است. چه بسا که اگر ما نیز در همچنین خانواده ای زندگی می نمودیم دارای تحصیلات عالی و مدارج علمی نمی شدیم. پس باید با اتخاذ تدابیری، رفتار و دیدمان را به این قشری که ناخواسته در این موقعیت قرار می گیرند عوض نمود. در مقابل جرائم این افراد قانون باید با ملایمت بیشتری برخورد نماید و مدت نگهداری در کانون اصلاح و تربیت برای این گونه افراد کاهش یابد و همان گونه که در بند پ و ث ماده ۳۸ ق.م.ا تخفیفاتی را برای مجرمین در نظر گرفته است، برای این افراد که مجرم بالفطره نیستند و براثر اوضاع و احوال خاصی که دارند، حداکثر تخفیف را قائل شد.بدین منظور سعی بر آن است با روش های کتابخانه ای شامل مطالعه کتب، مجلات و مقالات مربوط به موضوع و نیز روش میدانی اعم از پرسش و پاسخ و مصاحبه و تحقیقات در محل هایی مثل کانون اصلاح و تربیت کودکان اطلاعات جامعی را کسب نمود و با تلفیق و تحلیل این اطلاعات زمینه هایی که باعث بزهکاری می شود را کشف و با آمار و اطلاعات دقیق ثبت نمود

کلیدواژه ها:

زندگی خانوادگی ، اعتیاد والدین ، طلاق والدین ، جرائم فرزندان ، محیط خانواده