بررسی رابطهی بین توانمندسازی روان شناختی با بیحوصلگی مادران کودکان کم توان ذهنی

هدف پژوهش حاضر، پیشبینی بی حوصلگی بر اساس توانمندسازی روانشناختی در مادران کودکان کم توان ذهنی بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران کودکان کمتوان ذهنی شهر قم در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۲۷۰۰ نفر بودند که از طریق فرمول کوکران حجم نمونه ۲۱۹ نفر تعیین و به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر و میشرا (۱۹۹۵) و مقیاس بیحوصلگی فالمن و همکاران (۲۰۱۱) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کل مقیاس توانمندسازی روانشناختی با بی حوصلگی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که از بین ابعاد توانمندسازی روانشناختی فقط احساس شایستگی قادر به پیش بینی بیحوصلگی می باشند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی روانشناختی ، بی حوصلگی ، مادران کودکان کمتوان ذهنی