تحلیل پوششی دادهها و معیارهای عملکرد حسابداری: مروری بر ادبیات

تحلیل پوششی دادهها (DEA) یکی از روشهای پرکاربرد برای سنجش کارایی واحدهای تصمیمگیری (DMUs) است که معموال شامل ورودیها، خروجیها و محاسبه امتیاز کارایی بر اساس یک مرز کارا می باشد. هدف این مطالعه، بررسی نحوه استفاده از اطلاعات حسابداری در DEA و ارائه راهکارهایی برای بهبود دقت ارزیابیهای عملکرد است. در این مطالعه، ارتباط بین تحلیل پوششی دادهها (DEA) و سنجش عملکرد حسابداری (APM) مورد بررسی قرار گرفته است. اطلاعات حسابداری، به عنوان یکی از منابع کلیدی برای مدل سازی کارایی، دارای مزایای متعددی از جمله قابلیت مقایسه، دسترسی آسان و کیفیت بالای دادهها به دلیل حسابرسی مستقل هستند. بااین حال، محدودیت هایی نظیر تفاوت در شیوه های گزارشگری و تطابق ناقص بین ورودیها و خروجیها نیز باید مدنظر قرار گیرد. یافتهها نشان می دهند که ترکیب شاخصهای مالی و غیرمالی در مدل های DEA می تواند منجر به ارزیابی جامع تر و دقیقتری از عملکرد سازمانها شود. یکی از ابزارهای رایج برای سنجش عملکرد، نسبتهای حسابداریش است که از جمله آنها می توان به مدل دوپونت اشاره کرد. این مدل با تجزیه بازده سرمایهگذاری به اجزای مختلف، به شناسایی منابع تغییرات عملکرد کمک می کند. در کنار این مدل، سایر شاخصهای مالی و غیرمالی نیز در ارزیابی عملکرد سازمان ها، بهویژه در بخش عمومی، استفاده می شوند.

کلیدواژه ها:

تحلیل پوششی داده ها (DEA) ، سنجش عملکرد حسابداری (APM) ، کارایی سازمانی ، شاخص های مالی و غیرمالی ، مدل دوپونت ، نسبتهای حسابداری