بررسی مساله مرگ در سرمازیستی با تکیه بر آراء ملاصدرا

مساله سرمازیستی از مسائل نوپدید کاربرد علم فیزیک در پزشکی است که با چالشهایی روبرو شده است. یکی از اشکالات عمده به این شیوه ی نگاهداشت بدن - که جسم بیمار صعب العالج را با هدف درمان در آینده، برای سالها در حالت انجماد حفظ می کند و ادعا دارد که در شرایط خاص، آن را از انجماد بیرون می آورد- این است که سرما زیستی مفهوم مرگ را تغییر داده و در کار خداوند دخالت می کند. از طرفی تبیین و تحلیل مسئله مرگ از دغدغه های همیشگی برخی فیلسوفان از جمله ملاصدرا بوده است که سعی نموده از منظر فلسفی آن را تبیین کند. این مقاله می کوشد با توجه به مبانی فلسفی ملاصدرا همچون حرکت جوهری و رابطه نفس و بدن، چگونگی و چرایی مرگ را از منظر او بازنگری کند و اشکال به سرمازیستی را بررسی نماید. در این مطالعه توصیفی و تحلیلی سعی شده تا با بررسی مفهوم مرگ طبیعی از دیدگاه پزشکی نوین و مقایسه آن با دیدگاه ملاصدرا در باب مرگ، به این نتیجه برسیم که آنچه ملاصدرا در توصیف لحظه مرگ بیان می کند مربوط به زمان بی نیازی نفس از بدن در حرکت استکمالی است که زمانا و مکانا برای انسان مجهول است. چراکه استغنای نفس از بدن قابل رویت و اثبات نمی باشد. بنابراین نمی توان ادعا کرد که در فناوری سرمازیستی، دانشمندان در پی انکار و تغییر عنوان مرگ و دخالت در کار خداوند هستند.

کلیدواژه ها:

مرگ ، سرمازیستی ، مال صدرا ، انسانشناسی ، صدرایی ، تبیین فلسفی