بررسی اثر بخشی آموزش راهبرد های خود تعلیمی کلامی بر سازگاری اجتماعی و هماهنگی دیداری حرکتی دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری

هدف: هدف از این پژوهش بررسی اثر بخشی آموزش  راهبرد های  خود تعلیمی بر سازگاری اجتماعی و هماهنگی دیداری حرکتی دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری بود.روش ها: پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی پژوهش را کلیه دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری در شهر تهران در سال ۱۴۰۱ -۱۴۰۰ تشکیل دادند که از بین آن ها به صورت در دسترس ۳۰ نفرانتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش( ۱۵ نفر) و کنترل( ۱۵ نفر)گماشته شدند.ابزار این پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری سینها و سینگ (۱۹۹۳) و هماهنگی دیداری حرکتی (۱۹۵۰) بود. گروه آزمایش پروتکل راهبردهای خودتعلیمی را طی ۶ جلسه ۶۰ دقیقه ای دریافت کرد؛ اما گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق نرم افزارSPSS نسخه ۲۶ انجام شد.یافته ها: یافته ها نشان داد بین نمرات سازگاری اجتماعی و هماهنگی دیداری حرکتی در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بالحاظ کردن گروه های مختلف آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود دارد. (P<۰/۰۵)نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، می توان گفت آموزش راهبردهای خودتعلیمی می تواند بر سازگاری اجتماعی و هماهنگی دیداری حرکتی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری موثر باشد و به عنوان روشی جهت بهبود سازگاری اجتماعی و هماهنگی دیداری حرکتی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش راهبردهای خود تعلیمی ، سازگاری اجتماعی ، هماهنگی دیداری-حرکتی ، ناتوانی های یادگیری