اخلاق در فرهنگ سیره رضوی

اوضاع فرهنگی اجتماعی دوران امامت امام رضا (ع)و همچنین موقعیت خاص آن حضرت در نسبت با امر حکومت، شرایطی ویژه را پدید آورده است که تامل عمیق اندیشمندان علوم اجتماعی برای تحلیل این دوران را می طلبد، تربیت اخال قی متربیان از مهمترین بخشهای هر نظام آموزشی است. هدف پژوهش حاضر تبیین عناصر برنامە درسی تربیت اخلاقی با توجه به سیرە تربیتی امام رضا(ع) است. رویکرد پژوهش حاضر کیفی و روش آن سنتزپژوهی است. جامعە پژوهش کلیه مقاالتی هستند (۰۳ مقاله (که از سال ۷۰۳۱ تا ۷۰۱۱ دربارە سیرە تربیتی امام رضا (ع) ارائه شدهاند. نمونە پژوهش ۷۱ مقاله است که این تعداد بر اساس پایش موضوعی، اشباع نظری دادهها و به صورت هدفمند انتخاب شده اند. داده های پژوهش از تحلیل کیفی اسناد مورد مطالعه، گردآوری شده اند. با عامل تجزیه و تحلیل داده ها، ویژگی عناصر برنامه درسی با توجه به نظریه میلر در ۸۳ مولفه سازمان یافت. براساس یافته ها اهداف برنامە درسی تربیت اخلاقی باید کثرتگرا، انعطاف پذیر، غایت گرا و دموکراتیک باشد، روشهای تربیت اخلاقی ایجابی، اص الحی، روشهای فعال، روشهای مستقیم و روشهای غیرمستقیم است. یادگیرنده، خودانگیخته، تعامل گرا، مستقل و مسئولیت پذیر است و معلم دارای مهارتهای حرفهای، مهارتهای ارتباطی، آراسته به فضایل اخ القی و آراستگی ظاهری است؛ ارزیابی فرایند تربیت اخلاقی فرایندی مستمر، جامع بوده و در آن به خودسنجی و اصل اعتدال توجه میشود و محیط یادگیری، دارای جوی اخلاقی و دینی است.

کلیدواژه ها:

سیرە رضوی ، سیرە تربیتی ، اخلاق