ظرفیت های مغفول مانده فرهنگی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (شناسایی، تحلیل و راهکارها)

این مقاله ظرفیتهای مغفول مانده فرهنگی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را بررسی می کند. هدف پژوهش، شناسایی و تحلیل ظرفیتهای فرهنگی بالقوه ای است که در اصول و مواد قانون اساسی وجود داشته ولی تاکنون به طور کامل اجرا نشده اند یا مورد غفلت قرار گرفته اند. ابتدا مبانی فرهنگی قانون اساسی و جایگاه آن در نظام حقوقی و سیاسی کشور تبیین می شود و سپس مواد و اصول مرتبط با فرهنگ تحلیل و ظرفیتهای مغفول شناسایی می گردد. روش تحقیق بر پایه مطالعات کتابخانه ای، تحلیل محتوا و بررسی تطبیقی تجربه های جهانی است. از طریق آسیب شناسی موانع ساختاری، حقوقی و اجرایی، دلایل عدم تحقق این ظرفیت ها بررسی شده و راهکارهایی عملی برای بهره برداری بهینه از این پتانسیل ها ارائه می شود. نتایج نشان می دهد که با وجود تاکید قانون اساسی بر ارزش های فرهنگی و هویت ملی، ضعف مدیریت اجرایی، عدم هم افزایی سیاست گذاری های فرهنگی و موانع حقوقی از تحقق این ظرفیت ها جلوگیری کرده است. راهکارهای پیشنهادی شامل اصلاحات قانونی، ارتقاء آگاهی عمومی و استفاده از فناوری های نوین و ابزارهای رسانه ای برای تقویت نقش فرهنگ در جامعه است. این مقاله اهمیت بهره برداری از ظرفیت های فرهنگی قانون اساسی را در تقویت هویت ملی و تحقق توسعه پایدار برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

ظرفیتهای فرهنگی ، قانون اساسی ایران ، هویت ملی ، توسعه فرهنگی ، هویت اسلامی-ایرانی