نماد سیب در باورهای سنتی ایران و فرهنگ باستانی و انعکاس آن در اشعار سهراب سپهری

رمز و نماد در قالب الفاظ و کلمات پدیدار می شوند و در این صورت واژگان در معنای فراقطعی خود به کار می روند. برخی از این واژگان عناصر طبیعت هستند که چنانچه ذهن و شعر پیدا کارورد، دلالت های ضمنی و خلاقانه ایجاد می کنند. سپهری علاوه بر این که آینه ذهن و ذوق ادبی پدیدارگرش می باشد نشان از آموخته ها و داشته های کوتاهش هست. این پژوهش در راستای مطالعه جنبه های گوناگون نمادین میوه منصوبه با همان سیب که در داستانهای اساطیری، تاریخی فرهنگی و به ویژه در داستانهای پهلوانان و قهرمانان و میان آنها داستان آدم و حوا آمده است می پردازد و به جرایی اهمیت این عنصر شعری و ادبی فرهنگ فولکور ایران و تمدن های باستانی و به طور خاص نقش آن در اشعار سپهری بررسی می دهد. هدف از انجام این پژوهش ضمن پرداختن به دیدگاه های مختلف توصیفی و با رویکردهای تاریخی ادبی و تطبیقی سپهری انجام گرفته است که در کنار ارایه واژه ها به سبک نمادگرایی سمبولیسم در اشعار سهراب سپهری را مورد تحلیل و بررسی قرار دهد. سپهری به این شاعر نوآوری طبیعت گرا معروف است که از آرایه نماد و سمبل برای بیان اندیشه های خویش بهره می گیرد. سیب یکی از عناصر مورد توجه سپهری بوده که نماد معرفت و دانایی آگاهانه طبیعی، بدوی و رمز اشراق یافته ها نشان از این دارد که سمبولها تا چه مقدار می تواند بر خط مشی فکری مردمان جامعه پویه هنرمندان و شاعران تاثیرگذار باشند و نشان دهد که زندگی بیش بدون نماد و نشانه امکان تداوم ندارد و به طور کلی عرصه ای از زندگی بیش را می توان سراغ گرفت که نمادین و رمز آلود باشد.

کلیدواژه ها:

نماد ، سیب ، فرهنگ باستانی ایران ، سهراب سپهری