بررسی اثربخشی درمان فراشناختی بر خودپنداره افراد با سابقه افسردگی اساسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان فراشناختی بر خودپنداره افراد با سابقه افسردگی اساسی انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی همراه با پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد دارای سابقه حداقل یک دوره افسردگی اساسی مراجعه کننده به کیلینک روانپزشکی بهمن یزد در سال ۱۴۰۳ بودند که براساس مالکهای ورود و خروج ۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار داده شدند. شرکت کننده ها با استفاده از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (گارنفسکی و کرایج۱ *، ۲۰۰۶)، پرسشنامه خودپنداره بک (بک و استیر، ۱۹۹۰) و پرسشنامه فکرکردن درباره تجارب زندگی- TALER) در مراحل پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار spss_۲۰ و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج آزمون تجزیه و تحلیل کوواریانس چند راهه (MANCOVA) نشان داد که تفاوت معناداری بین گروههای مداخله با کنترل در خودپنداره وجود دارد (۰۰۱/۰>P) و درمان فراشناختی موجب افزایش و بهبود خودپنداره در آزمودنی ها شده است. نتیجه گرفته میشود که می توان در برنامه مراکز مشاوره و درمانی از رویکرد درمانی فراشناختی در جهت بهبود خودپنداره افراد با سابقه افسردگی اساسی و تحت درمان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

افسردگی اساسی ، درمان فراشناختی ، خودپنداره