نقد ترجمه های فارسی از دو جز پایانی قران کریم بر پایه مفهوم بسط گارسس

ترجمه های قران کریم در دوره معاصر شتاب بیشتری گرفت و چندین ترجمه از این کتاب مقدس به زبان فارسی ارائه شد. این ترجمه ها از ویژگی ها و مزایا و معایب مختلفی برخوردار است و طبق نظریات جدید مطالعات ترجمه می توان آنها را به دقیق مورد ارزیابی کرد. یکی از این نظریه مهم نظریه گارسس است که در چند سطح به تجزیه و تحلیل ترجمه می پردازد و یکی از مقوله های مهم در این نظریه ، مفهوم بسط است که به سه نوع بسط نحوی ، بسط معنایی و بسط خلاقانه تقسیم می شود. این مقاله در تلاش است به بررسی چهار ترجمه از ترجمه های قران کریم (ترجمه قمشه ای ، مکارم، خرمشاهی و فولادوند) بر پایه مقوله بسط بپردازد و میزان اهتمام مترجمان و کاربست این جلوهها و مظاهر را در ترجمه ها مورد بحث و بررسی قرار دهد. نتیجه تحقیق نشان می دهد که همه ترجمه ها بدلیل ایجاز قران از بسط نحوی بهره گرفته و بدلیل ابهام معنایی در مواقعی به بسط معنایی همت نهاده، اما بسط خلاقانه تنها در ترجمه خرمشایی با توجه به ادیب بودن او دیده می شود. روش به کار رفته در این پژوهش توصیفی و تحلیلی است .

کلیدواژه ها:

قران کریم ، نقد ترجمه ، نظریه گارسس ، بسط ، جزء بیست و نهم و سی ام.