مطالعه ای نشانه معناشناختی بر فرایندهای شوشی در روایت فیلم سینمایی نبودن ساخته ی علی مصفا

در فیلم سینمایی نبودن ساخته ی علی مصفا، مردی به نام روزبه کیانی برای اینکه بتواند برای نوشتن زندگینامه ی پدرش چیزهایی از گذشته ی مبهم وی به دست آورد از تهران به پراگ مسافرت می کند، اما به تدریج ، رابطه ای حسی ادراکی و عاطفی با دنیا برقرار می کند که در آن با خود چیزها مواجه می شود. تا حدی که دنیاهای سه شخصیت روزبه کیانی ، ولادیمیر زمانک و پدر روزبه /ولادیمیر در هم ذوب می شود و تشخیص این دنیاها از یکدیگر دشوار و حتی ناممکن می شود. ذوب شدن این دنیاها و روندهای روایی آن موجب تکانه ها یا فوریت های حضور در روایت فیلم می شود که دارای ویژگی های شوشی هستند. همچنین تمام روند روایت فیلم نبودن بر این استوار است که روزبه حین یافتن جزئیات زندگی گذشته ی پدرش، مدام با مواردی مواجه می شود که در آنها میان آنچه چیزها می نمایند و آنچه چیزها هستند، شکاف ایجاد می شود و در پی این التفات نشانه معناشناختی است که ذوب شدن دنیاهای پیش گفته رخ می دهد. این پژوهش در پی پاسخ به این پرسش هاست که اولا: حضور شوشی شخصیت روزبه در طول فیلم نبودن به چه شکل هایی روایت می شود؟ ثانیا: چگونه در روایت فیلم نبودن گیزو یا خیرگی در مقابل دنیای نشانه ای رخ می دهد؟ هدف این پژوهش آن است که هم فهم روایت فیلم نبودن را به کمک روشی نشانه - معناشناختی میسرتر کند و هم به کمک توصیف و تحلیل روایت در فیلم نبودن، بتواند فهم مناسبی از روندهای نشانه معناشناختی شوشی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

نشانه معناشناسی ، فرایندهای شوشی ، نبودن ، علی مصفا ، التفات.