بررسی نشانه های اختلالات شخصیتی خوشه ی در سودابه بر اساس داستان سیاوش

علوم بینارشته ای ، با تلفیق دانش ، روش و تجربه ی دو یا چند علمی و تخصص ، راهی جدید برای شناخت و حل یک مسئله ی پیچیده ارائه می کند. به عبارتی ، رویکرد بینارشته ای چگونگی پیوند بین تجارب و روشهای دو علم را بیان می کند و نوع همکاری و مشارکت و شیوههای مواجهه با موضوعات و مسائل پیچیده را به کنشگران فعالیت های میانرشته ای نشان می دهد. به همین ترتیب ، پیوستن علم روانشناسی با ادبیات، منجر به خلق شاخه ای نوین در نقد ادبی به نام »نقد روانشناختی آثار ادبی « شد. در این شاخه از نقد ادبی ، هر متن ادبی به دو گونه ، یکی ظاهری و یکی توجه به آنچه در ماورا نوشته می گذرد، خوانده می شود. شاهنامه فردوسی به عنوان سند تاریخی و اسطوره ای مهم ایران، به دلیل تلاش در تاویل و تکثیر معنا، قابلیت و انعظاف لازم برای تحلیل و بررسی به روشهای نوین را دارا است . در این مقاله شخصیت سودابه با توجه به رفتارها در داستان سیاوش از نظر قرارگیری در اختلالات شخصیتی خوشه B بر مبنای معیارهای کتاب راهنمای تشخیصی آماری اختلال روانی «، معروف به کتاب DSMتحلیل و بررسی شد. اختلالهای شخصیتی خوشه B دسته ای از اختلالات شخصیتی است که ویژگی اصلی مشترک بین مبتلایان به آن، خصوصیاتی مانند تکانشگری ، خود ویرانگری ، رفتار احساسی و بعضی اوقات دور فهمی در برخورد بادیگران است . اختلالهای شخصیتی که این دسته شامل می شود عبارتند از: اختلال شخصیت ضداجتماعی ، خودشیفته ، مرزی و نمایشی . نتیجه ی این پژوهش نشان داد که بارزترین اختلال شخصیتی سودابه اختلال شخصیت ضداجتماعی است و اختلالات خودشیفتگی ، شخصیت نمایشی و شخصیت مرزی را نیز در خود دارد.

کلیدواژه ها:

سودابه ، شاهنامه ، اختلالات شخصیتی خوشه ای B ، ضداجتماعی ، خودشیفتگی ، شخصیت نمایشی ، شخصیت مرزی