بررسی عوامل موثر در ایجاد و کاهش آسیب های اجتماعی دانش آموزان

روانشناسی تربیتی می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای کنترل پرخاشگری دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد. این حوزه علمی به بررسی روابط بین روان و تربیت می پردازد و به دانش آموزان کمک می کند تا خودآگاهی بیشتری پیدا کنند و مهارت های ارتباطی و حل اختلاف را بهبود بخشند. همچنین، این رویکرد می تواند به معلمان و والدین کمک کند تا بهترین روش ها برای مدیریت و کنترل پرخاشگری دانش آموزان را درک و اجرا کنند. نظام آموزشی تاثیر بسزایی در ادراک خودکارآمدی افراد دارد. اگر نظام آموزشی به گونه ای برنامه ریزی گردد که براساس یادگیری در حد تسلط باشد و همه یادگیرندگان فرصت داشته باشند تا به سطح تسلط برسند و کم تر با دیگران مقایسه گردند تاثیرات منفی روی خودکارآمدی دانش آموزان نخواهد داشت. پرخاشگری یکی از مسائل مهم زندگی است و مشکلات برخاسته از آن، یکی از دلایل مهم ارجاع کودکان و نوجوانان برای دریافت کمک های روان شناختی محسوب می شود. از این اصطلاح برای توصیف بسیاری از انواع رفتارها از جمله بدخلقی، بحث و مشاجره، زورگویی، تخریب لوازم شخصی، نزاع و بی رحمی استفاده می شود. عقیده بر آن است که خشونت و پرخاشگری جسمانی کودک، پیش درآمد رفتارهای ضداجتماعی دیگر است. اگرچه برخی از مولفان تلاش کرده اند پرخاشگری را به انگیزه های فطری و مسائلی مانند آن مربوط کنند، پژوهش ها نشان داده اند که نه انگیزه های معطوف به خشونت و نه کشاننده های ناشی از ناکامی، ریشه پرخاشگری انسان ها هستند. انسان ها یکدیگر را مورد حمله قرار می دهند، زیرا واکنش های پرخاشگرانه را یاد گرفته و برای انجام آن انتظار پاداش داشته یا این پاداش ها را به دست آورده اند. از طرف دیگر، انسان موجودی است که به مدد رشد مغز و قابلیت های ناشی از آن، قادر به پیش بینی محتمل ترین پیامدهای رفتاری و معنایایی آن است، اما چون پی بردن به این امر که زندگی شخص دیگری را به شکل نامطلوب تحت تاثیر قرار داده بسیار ناگوار است، دریافت های خود را تحریف می کند و به جای فهم احساس اطرافیان، به توجیه های خود کامرواساز روی می آورد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی ، پرخاشگری ، نوجوانان ، مدرسه ، دانش آموزان