نماز با رویکرد عرفانی در دانشگاه ها

مساله نماز دغدغه تمام سالکان کوی یار و هدیه خدا به پیامبر اکرم(ص) است که حضرت رسول(ص) آن را از معراج برای امت خویش به ارمغان آورد. نماز چهره ای سلوکی و طریقتی دارد و انواع راه های سلوک و تقرب به خداوند مانند ذکر، توجه و مراقبه، تهلیل، تسبیح و تحمید، تعظیم و کرنش، استغفار، گفت‎وگو و تکلم با خداوند، مناجات و دعا و نیایش، تولی و تبری و امثال آن، به طرز حکیمانه، در نماز با یکدیگر جمع شده اند. مساله پژوهش حاضر این است که برای جاری و ساری ساختن نماز در مراکز علمی چه رویکردی بایستی اتخاذ نمود؟ فرض نگارنده آن است که در این راستا رویکرد های متکثری وجود دارد که به نظر می رسد مناسب ترین رویکرد برای جاری و ساری ساختن نماز در دانشگاه رویکرد عرفانی است. پیشینه رویکرد عرفانی به نماز به پیشینه دانش عرفان است. نظریه های رقیب رویکرد عرفانی را بر نمی تابند و به ظاهرگرایی بسنده می کنند و در پردازش به باطن امور و علوم و بخصوص عبادات بی مهری را پیشه خود می سازند. این تحقیق به روش تفسیری عرفانی انجام شده و کار برد آن در جاری و ساری ساختن نماز در مراکز آموزش عالی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

نماز ، عرفان نظری ، عرفان عملی ، اسرار ، دانشگاه و دانشجویان