بررسی رابطه بین خود توسعه های مدیران و نگرش به تغییر سازمانی با توجه به نقش میانجی معناداری شغل در معلمان مقطع ابتدایی شهرستان خواف

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خود توسعه های مدیران و نگرش به تغییر سازمانی با توجه به نقش میانجی معناداری شغل در معلمان مقطع ابتدایی شهرستان خواف بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه گردآوری اطلاعات از نوع همبستگی است و ماهیت کمی دارد. جامعه آماری پژوهش معلمان دوره ابتدایی شهرستان خواف در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۱۲۸۲ (۷۵۴ مرد و ۵۲۸ زن) بودند که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای و بر اساس فرمول کوکران از بین آنان ۴۷۶ (۲۵۴ مرد، ۲۲۲ زن) به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه های رفتار خود توسعه های ابیلی و مزاری (۱۳۹۳)، معناداری شغلی کهخایی و همکاران (۱۳۹۶) و نگرش به تغییر سازمانی دانهام و همکاران (۱۹۸۹) پاسخ دادند. برای بررسی فرضیه های پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون و مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و Smart PLS نسخه ۳ استفاده گردید. نتایج نشان داد که بین خود توسعه ها، معناداری شغل و نگرش به تغییر سازمانی رابطه معنی داری وجود دارد. نتایج مدل معادلات ساختاری نیز نشان داد که با ۹۹ درصد اطمینان معناداری شغل در رابطه بین خود توسعه های مدیران و نگرش به تغییر سازمانی معلمان نقش میانجی دارد و ۲۷ درصد از اثر کل خود توسعه های مدیران بر نگرش به تغییر سازمانی معلمان توسط متغیر میانجی معناداری شغل تبیین می شود.

کلیدواژه ها:

خود توسعه ها ، معناداری شغل ، نگرش به تغییر سازمانی