نقش واسطهای تابآوری در ارتباط بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و اضطراب بیماری در زنان سرپرست خانوار

هدف پژوهش حاضر بررسی مدل ساختاری پیشبینی اضطراب بیماری بر اساس طرحواره های ناسازگار اولیه با نقش واسطهای تاب آوری در زنان سرپرست خانوار بود. این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادالت ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل زنان سرپرست خانوار ساکن تهران بود که تعداد ۲۰۰ نفر از آنها به صورت غیرتصادفی و در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه اضطراب بیماری سالکوسکیس و وارویک (۲۰۰۲)، پرسشنامه طرحوارههای ناسازگار اولیه یانگ (۱۹۹۰) و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) استفاده شد. دادهها با نرم افزارهای SPSS و AMOS تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که طرحواره های ناسازگار اولیه اثر مستقیم و مثبت بر اضطراب بیماری دارند همچنین تابآوری اثر مستقیم و منفی بر اضطراب بیماری نشان داد. علاوه بر این، طرحواره های ناسازگار اولیه از طریق تابآوری، به صورت غیرمستقیم بر اضطراب بیماری تاثیرگذار بودند. نتایج پژوهش نشان داد که تابآوری نقش مهمی در کاهش اثرات منفی طرحواره های ناسازگار اولیه بر اضطراب بیماری دارد. این یافتهها بر اهمیت طراحی مداخالت روانشناختی برای تقویت تاب آوری در زنان سرپرست خانوار تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

اضطراب بیماری ، طرحوارههای ناسازگار اولیه ، تابآوری ، زنان سرپرست خانوار